อัพในคืนที่เมามาย...
แต่ไม่ไร้สติ
วันไหนไม่ได้จำ
กี่ยามไม่ได้จำ
ที่อัพบลอกตอนเมา
ก็อัพไปงั้นแหละ
ใครจะมาสนใจคนเมาพล่าม
ที่พล่ามก็พล่ามไปงั้นแหละ
ไม่สนใจใครอยู่แล้ว
คืนนี้เมา
เค้าว่าเลว
คืนไหนไม่เมา
เค้าก็ว่าดี
ผมก็ใช้ชีวิตไป
ตามแบบฉบับของผม
ไม่สนใจหรอก
ใครจะว่าดีเลว
ผมภูมิใจในชีวิตของผม
หลายคนก้าวสู่จุดสุด
สูงกว่าใครเพื่อน
แต่ก็ยังอยากไปไกลกว่านั้น
อยากสูงขึ้นไปอีก
สูงขึ้นไป
ขึ้นไป
ไม่เคยพอ
ไม่เคยเห็นคุณค่าของตัวเอง
ต่อให้คุณก้าวขึ้นไป
ใหญ่แค่ไหน
ชีวิตคุณ
ก็เทียบไม่ได้...
กับขี้เมา...
ที่ภูมิใจในตัวเองอย่างผมหรอก
posted on 30 Jul 2010 10:05 by blogary
ไม่ได้อัพบลอกนานมาก...
เวลาว่่างไม่ค่อยมี
บางครั้งอยู่หน้าจอ
อยากจะอัพ แต่ไม่รู้จะเล่าอะไร
ช่วงนี้ชีวิตราบเรียบ
เงียบเหลือเกิน
จะอัพเพลงขึ้นไป
คนอื่นจะคิดเอาได้
ว่ายังไม่หายอกหัก
จริงๆแล้ว
ชอบเพลงช้า
ถ้าไม่ช้าก็อัดหนักๆไปเลย
วันไหนฟังเพลงติดลม
อัพบลอกกระจาย
เพื่อนจะโทรมาถาม
ยังไม่หายดีเหรอวะ
กูไม่ได้เป็นไรว่ะ
แค่กูอยากอัพเพลง
เรื่องเศร้าน่ะ
หายไปนานแล้วเว้ย
ที่มีก็แค่เบื่อ
เบื่อคนอย่างมึงนี่แหละ
สอดรู้นัก
.................................
สี่ทุ่มครึ่งแล้ว
ยังไม่นอน
นอนไม่หลับ
พรุ่งนี้ก็สงกรานต์แล้วสินะ
กี่ปีแล้ว ที่หนีน้ำมาตลอด
ปีนี้คงไม่หนี
แต่ไม่ออก
คืนก่อนออกไปนั่งเชียร์บอล
ร้านสุรา คลอด้วยดนตรีและเด็กเสิร์ฟ
ขาดอารมณ์ร่วมอย่างแรง
บอลที่ไม่มีคนพากย์
ดูยังไงก็ไม่สนุก
ดูบอลไป...
อดเหลือบเด็กเสิร์ฟไม่ได้
กระโปรงแค่คืบ
คืบนึงคงมากไป
แค่สามนิ้วก้อย
น่าจะเหมาะกว่า
เด็กเสิร์ฟร้านนี้กับพริตตี้ห้างนั้น
แทบไม่แตกต่าง
ผมเชื่อว่าน้องเค้าคงเป็นพริตตี้ได้
แต่โอกาสอาจไม่เอื้อให้น้องเค้าเดินทางสว่าง
เลยได้เป็นแค่พริตตี้กลางคืน
เพื่อนผมแย้ง
พริตตี้สวยแล้วต้องฉลาดด้วย
ผมได้แต่พยักหน้าหงึกๆ
กวักมือเรียกน้องเค้ามาทดสอบความสามารถ
สองบวกสองเป็นเท่าไหร่ ผมถาม
สี่ น้องเค้าตอบ
เออ ก็ไม่ได้โง่สักเท่าไหร่
จากนั้นก็คุยกับน้องเค้าไปเรื่อยๆ
อย่างถูกคอ...
และถูกใจ
คืนนั้น... อังกฤษเสมอแอลจีเรีย
แบบไม่มีประตู
แต่ยังมีอีกหนึ่งประตู
ที่ยังติดอยู่ในความทรงจำของผม
เป็นหนึ่งประตู
ที่ผมทำได้... ในค่ำคืนนั้นเอง
เที่ยงกว่า...
เดินผ่านโรงแรมเก่าๆโทรมๆ
ได้ยินผู้หญิงเรียก
แกงกะหรี่มั้ยน้อง
ผมมองเข้าไปในโรงแรม
ไม่เห็นทั้งหม้อ ทั้งจาน
โต๊ะเก้าอี้ก็ไม่มีให้นั่ง
เท่าที่เห็น...
มีสาวรุ่นสองสามคน
และผู้หญิงวัยกลางคน
ต้นเสียงที่เรียกผม
กำลังหิว
ชะเง้อหาหม้อข้าวหม้อแกง
สาวรุ่นหน้าตาดีคนนึง
ลุกขึ้นยืน...
ชี้ไปที่เป้ากางเกง
นี่... หม้ออยู่นี่
ผมสำรวจด้วยสายตา
เป็นหม้อแกงที่ใหญ่พอสมควร
แดดเปรี้ยงๆอย่างนี้
ร้านข้าวแกงเจ้าประจำผม
ยังต้องเดินอีกไกล
หันไปบอกน้องคนสวย
เจ้าของหม้อแกงกะหรี่
โอเค พี่เอาหม้อนึง!!!
